Astrologia ezoteryczna

Większość ludzi uczy się glifów planetarnych tak, jak uczy się znaków drogowych: ten zawijas to Mars, tamten to Saturn, i jedziemy dalej. Zdaniem Leo to mija się z sednem. W jego ujęciu symbole zostały stworzone z rozmysłem i przeniosły swoje głębsze znaczenie bezpiecznie przez mroczne wieki materializmu, choć niemal nikt nie potrafił ich już odczytać.

Każdy glif planetarny składa się z trzech znaków: koła, półkola i krzyża. Same lub ułożone jeden na drugim w różnej kolejności, tworzą cały alfabet.

Każdy znak oznacza jedną warstwę człowieka. Koło to Duch, półkole to Dusza, krzyż to Ciało. Glif jest więc w gruncie rzeczy krótkim zdaniem o tym, jak duch, dusza i materia są ułożone w danym rodzaju wpływu tej planety.

Zacznijmy od samego koła. Leo nadaje mu najszersze znaczenie w całej książce: jedność leżącą u podstaw wszystkiego, obecną w materii tak samo jak w duchu, w tym, co nazywamy złem, tak samo jak w dobru.

Potem przyznaje, że jest problem. Coś, co nie ma granic w przestrzeni ani w czasie, uczciwie mówiąc, w ogóle nie może mieć symbolu, a nawet puste koło ma obwód, co już sugeruje granicę. Koło jest po prostu najmniej mylącym kształtem, jaki jest dostępny, a ludzki umysł domaga się czegoś, na czym mógłby zawiesić wzrok.

W języku liczb jest zerem; w świetle — ciemnością; w dźwięku — ciszą. W astrologii oznacza Ducha jeszcze niezindywidualizowanego: abstrakcyjne życie, które jeszcze nie stało się nikim i zdobywa samoświadomość dopiero przyjmując ograniczenia i wchodząc w związki.

Teraz postawmy punkt w środku. Dla Leo to chwila, w której coś wyłania się z niepojętego Nie-Czegoś. Światło zaczyna świecić w ciemności, dźwięk unosi się w ciszy, a zero staje się Jednią.

Odniesiony do naszego układu słonecznego, kropkowane koło to Logos Słoneczny, jedyny Bóg tego systemu, a w astrologii to Słońce. Rozumie to zupełnie dosłownie. Cały system jest ciałem tej Istoty, planety są w nim organami, a Słońce jest sercem, wysyłającym siłę życiową do każdego globu, tak jak krew krąży w ludzkim ciele.

U człowieka ten sam glif oznacza jaźń jednostkową: życie i świadomość skupione wokół środka. Puste koło to duch obecny wszędzie. Punkt nadaje mu środek, a właśnie w środku zaczyna się jaźń.

Co, według odczytania Leo, zmienia się, gdy w środku koła pojawia się punkt?

• Jedność zostaje utracona, bo każdy środek dzieli koło na osobne części
• Ukryta Jednia staje się jawna — jako Słońce i jako jaźń jednostkowa✓Poprawna odpowiedź
• Koło przestaje oznaczać Ducha i zaczyna oznaczać fizyczną Ziemię
• Duch rozdziela się na dwa bieguny, duszę i ciało, utrzymywane w równowadze

Punkt oznacza wyłonienie się Bytu z Niebytu: Jednię uczynioną jawną, którą astrologia zapisuje jako Słońce, a człowiek nosi w sobie jako jaźń jednostkową. Podział na dwa bieguny należy do następnej figury — koła przeciętego linią.

Poprowadź linię przez koło, a stanie się ono dwiema połówkami wciąż należącymi do jednego kształtu. Leo odczytuje to jako dwoistość z jednością u podstaw: Jaźń i Nie-Jaźń, świat wewnętrzny i świat zewnętrzny, jeszcze nierozdarte.

Ten stan pośredni to Dusza, stojąca między Duchem powyżej a Ciałem poniżej. Weź tylko połowę koła, a otrzymasz półksiężyc, Księżyc, przybywający i ubywający. Oznacza on osobistą duszę z jej nastrojami, która może się wznosić i jednoczyć z duchem albo opadać i pozostawać związana z ciałem.

Fazy księżyca odczytuje tak samo. Nów, gdy Księżyc i Słońce się spotykają, to dusza zjednoczona z duchem. Pełnia to osobowość oświetlona przez Słońce, rzucająca to pożyczone światło w dół, na zwykłą świadomość fizyczną.

Dodaj drugą linię pod kątem prostym, a otrzymasz krzyż wewnątrz koła. Każdy astrolog zna ten kształt: to podstawowy plan horoskopu, horyzont biegnący od ascendentu do descendentu, południk od zenitu do nadiru. Astronomowie posługują się tą samą figurą, by przedstawić Ziemię.

Leo chodzi o to, że ta figura oznacza nieustającą aktywność. Cztery ćwiartki istnieją tylko dlatego, że Jaźń i Nie-Jaźń nieustannie na siebie oddziałują. Zatrzymaj akcję i reakcję, a ćwiartki znikają, pozostawiając znów dwie ciche połówki. Wpraw krzyż w ruch obrotowy, a otrzymasz starą swastykę, siłę wijącą się spiralnie przez materię.

U człowieka krzyż to Ciało, jaźń materialna. A gdy usunie się koło i pozostanie sam nagi krzyż, duchowe pochodzenie zostaje zapomniane i pozostaje jedynie siła działająca w materii.