The Kabala of Numbers

Tytuł Sepharial brzmi jak obietnica hebrajskiej mistyki, ale on używa tego słowa znacznie swobodniej. Kabała, w jego definicji, to wszystko, co ukrywa tajną informację, i może przybierać wiele form: "dosłowną, liczbową lub hieroglificzną".

Czyli kabała to klucz, a nie wyznanie wiary. To sposób na ukrycie znaczenia w czymś, co wygląda zwyczajnie, i na wydobycie go z powrotem, jeśli znasz regułę. Zamiana jednej litery na drugą to kabała. Zamiana imienia w sumę – też.

Dlatego ta książka porusza się tak swobodnie. Wartości liter hebrajskich sąsiadują z greckimi, hinduskie zagadki liczbowe z Tarotem i planetami. On nie naucza jednej tradycji. Zbiera działające klucze i sprawdza, które drzwi otwierają.

Jego pierwszy prawdziwy ruch to niemal żart. Dwa jajka plus dwa jajka dają cztery jajka, mówi, a suma ignoruje drobny szczegół, że jedno z nich może być zepsute.

Cyfra mówi ci, ile ich jest. Nie mówi ci nic o tym, jakie są. Cztery jajka mogą być śniadaniem albo katastrofą, a 4 pozostaje dokładnie taka sama w obu przypadkach. Z tego Sepharial wyprowadza zasadę, która przewija się przez całą książkę: każda liczba jest potencjalnie dobra albo zła, a sama cyfra nigdy nie powie, która to.

To działa w obie strony. Oznacza to, że żadna liczba nie jest po prostu szczęśliwa ani po prostu przeklęta. Oznacza to też, że jeśli liczba ma w ogóle coś znaczyć, znaczenie musi pochodzić skądś indziej niż z cyfry na stronie.

Co dowodzi przykład czterech jajek Sepharial?

• Arytmetyka staje się zawodna, gdy stosuje się ją do istot żywych
• Cyfra zapisuje ilość, więc jakość musi pochodzić skądś indziej✓Poprawna odpowiedź
• Liczby parzyste, takie jak 4, mają skłonność do przynoszenia zepsutych lub nieudanych rezultatów
• Liczba 4 przynosi szczęście tylko wtedy, gdy wszystkie jej części są nienaruszone

4 pozostaje 4, niezależnie od tego, czy jajka są świeże, czy zepsute: cyfra niesie tylko ilość i nic więcej. Dlatego nazywa każdą liczbę potencjalnie dobrą albo złą, zamiast piętnować 4, czy liczby parzyste w ogóle, jako pechowe.

Skąd więc bierze się znaczenie? Sepharial odpowiada bez ogródek na początku swojego rozdziału o numerologii: "nie rości się sobie żadnej okultystycznej mocy ani mistycznej cnoty tkwiącej w liczbach jako takich".

Jeśli liczba ma jakąkolwiek moc, kontynuuje, to tylko dzięki ideom, jakie ludzki umysł z nią skojarzył. Dziewiątka nie jaśnieje czerwienią sama z siebie. Przez wieki wiązano ją z Marsem, z żelazem, z mieczem, i to właśnie tę sieć powiązań odczytuje kabalista.

To znacznie skromniejsze twierdzenie, niż większość spodziewałaby się po okultystycznym podręczniku z 1911 roku. Liczby są symbolami, nie amuletami. 9 w twoim imieniu to nie iskra czekająca, by się zająć. To słowo w pewnym języku.

"Skojarzone idee" mogłyby brzmieć dowolnie, jakby jutro ktokolwiek mógł zdecydować, że 9 oznacza łagodność. Sepharial zamyka tę furtkę. Skojarzenia, którym ufa, to te ustalone przez same formy natury.

Okrąg ze swoim środkiem symbolizuje słońce, które oświetla i utrzymuje każde ciało w swoim układzie, a więc i jedynego Boga: jego liczba to 1. Trójkąt symbolizuje człowieka jako ducha, duszę i ciało: jego liczba to 3. Krzyż to tylko rozłożona kostka, znak materii, a jego liczba to 4.

Za tym wszystkim stoi Doktryna Korespondencji Swedenborga, którą wymienia w swoim wstępie: każdej sile duchowej odpowiada pasująca forma materialna. Liczba jest pieczęcią prawa natury, mówi, tak samo pewną jak kształt kwiatu.

Sepharial twierdzi, że nie istnieje związek przyczynowy między liczbą w twoim imieniu lub dacie urodzenia a wydarzeniami twojego życia.

Prawda✓Poprawna odpowiedź

Prawda, i mówi to wprost: nie istnieje "związek przyczynowy" między taką liczbą a jakimkolwiek wydarzeniem czy cechą. Twierdzi natomiast, że istnieje ukryte porozumienie między symbolem a życiem – korespondencja, a nie przyczyna.