Klucz do własnego horoskopu

Leo wiedział, kto sięgnie po tę książkę. Niektórych czytelników porusza sam ogrom tematu — niebiosa, przeznaczenie, gwiazdy. Inni chcą wiedzieć, dlaczego cokolwiek z tego miałoby być prawdą, zanim poświęcą temu wieczór. Swoją pierwszą stronę napisał dla tego drugiego typu: ludzi, których nastawienie umysłu jest, jak sam to ujął, „raczej filozoficzne niż pobożne”.

Robi więc coś niezwykłego jak na astrologa w 1910 roku. Celowo odkłada na bok całą wzniosłość i argumentuje z tego, co nazywa beznamiętnym punktem widzenia czystego rozumu.

Ten wybór kształtuje wszystko, co następuje potem. Zanim książka powie ci cokolwiek o twoim ascendencie, chce najpierw pokazać, jaki rodzaj twierdzenia w istocie stawia horoskop urodzeniowy.

Jego pierwsza zasada jest na tyle krótka, że zmieściłaby się na karteczce. Wszechświat jest dokładnie tym, co mówi to słowo: jednością. A prawo, które ujawnia się w jednym jego zakątku, musi działać w całości.

To nie jest twierdzenie, że na niebie dzieje się coś szczególnego. To twierdzenie, że nic nie jest z tego wyłączone. Jeśli prawo jest realne wśród planet, nie może wyłączyć się na granicy twojej skóry.

Wszystko inne w tej książce zależy od tego jednego zdania. Przyjmij je, a reszta wynika z niego z zaskakującą logiką. Odrzuć je, a żaden szczegół o Marsie w dziesiątym domu nigdy cię nie przekona.

Potem Leo zawęża krąg. Nasz Układ Słoneczny sam w sobie jest kompletną całością, więc prawa działające wśród jego największych elementów, planet, obowiązują także wśród najmniejszych. Nazywa je wprost: „nas samych i inne obiekty na tej ziemi”.

Ma na myśli wszystko — stałe, płynne czy gazowe, ludzkie, zwierzęce, roślinne czy mineralne. Człowiek nie jest widzem obserwującym planetarny wzorzec, lecz małą częścią tego samego systemu, podlegającą tym samym regułom.

Zwróć uwagę, czego ta strona nie mówi. Nie maluje obrazu planet sięgających w dół i popychających ludzi. Opisuje jeden zestaw praw widoczny w dwóch skalach: ogromny i powolny na niebie, mały i bliski w pojedynczym ludzkim życiu.

Zgodnie z pierwszą zasadą Leo, prawa działające wśród planet obowiązują w takim samym stopniu roślinę czy kawałek skały.

Prawda✓Poprawna odpowiedź

Prawda. Rozciąga tę zasadę na wszystko na ziemi, „ludzkie, zwierzęce, roślinne czy mineralne”. Z tej perspektywy astrologia nie jest specjalną zasadą dla ludzi — ludzie są po prostu jednym z miejsc, w których można odczytać uniwersalne prawo.

Druga zasada zamienia przekonanie w metodę. Dzięki badaniu ruchów i względnych położeń planet, mówi Leo, działanie tych uniwersalnych praw „można obserwować, mierzyć i określać”.

Planety, innymi słowy, są widoczną tarczą zegara. Nie możesz zobaczyć prawa działającego bezpośrednio w twoim temperamencie, ale możesz odnotować, gdzie stał Mars w chwili twoich narodzin i jaki kąt tworzył z Saturnem.

Dlatego Leo dzieli tę sztukę na dwie części. Sporządzenie horoskopu jest, jak mówi, „samo w sobie zwykłą kwestią rachunku” — arytmetyką z tabelami. Interpretacja horoskopu urodzeniowego, czyli odczytanie, co znaczą te pozycje, to prawdziwa umiejętność, i Leo upiera się, że każdy może się jej w niemałym stopniu nauczyć w krótkim czasie.

Sceptyk mógłby się spodziewać, że Leo powie, że astrologię trzeba teraz zbudować od nowa wyłącznie na podstawie obserwacji. Mówi coś przeciwnego. Wychodząc jedynie z dwóch zasad, astrolog stanąłby przed heraklesowym zadaniem obserwacji, tabelaryzacji i wnioskowania, zanim wiedziałby tyle, co początkujący z przyzwoitym podręcznikiem.

Skrótem jest tradycja. Wiedza starożytnych, przekazywana w dużej mierze w formie mitu, jest niezwykle cenna dla współczesnego ucznia — ponieważ, jak to ujmuje, „prawda jest taka sama we wszystkich czasach”.

Twierdzi też, że sprawdzian powtarza się każdego dnia: dawne atrybuty Marsa, Wenus, Jowisza i Saturna wciąż zgadzają się z tym, co obserwują astrolodzy. Rozum wyjaśnia, dlaczego astrologia może działać; tradycja dostarcza tego, co już odkryto.