Nauka bycia wielkim

Wattles zaczyna bez rozgrzewki. Mówi, że w każdym człowieku istnieje Zasada Mocy, a świadome jej wykorzystanie pozwala rosnąć w dowolnie wybranym kierunku. Nikt jeszcze nie odnalazł jej granicy.

Jego dowód to swoista, dziwna arytmetyka. Nikt nigdy nie stał się w jakiejś dziedzinie tak wielki, żeby ktoś inny nie mógł stać się jeszcze większy. Cokolwiek osiągnął najświetniejszy umysł danej epoki, nigdy nie było to sufitem, tylko najwyższym dotychczasowym wynikiem.

Wattles rozdziela też dwie rzeczy, które zwykle się myli. Talent to pojedyncza zdolność rozwinięta nieproporcjonalnie względem reszty. Geniusz to człowiek połączony z rezerwą mocy większą niż on sam, dlatego wielcy ludzie są zawsze więksi od swoich czynów.

Dalej pojawia się twierdzenie o celu. Celem życia drzewa jest wzrost, i to samo dotyczy twojego życia. Różnica leży w tym, jak ten wzrost przebiega.

Drzewo rośnie automatycznie, wzdłuż stałych linii. Dąb nie może w tym roku postanowić, że stanie się innym rodzajem dębu. Zwierzęta da się wytresować, ale tylko przez kogoś innego. Człowiek jest jedyną istotą zdolną sam siebie kształcić i rozwijać, a Wattles mówi to wprost: człowiek może rosnąć tak, jak chce.

Nie traktuje tego jak opcjonalnego hobby. Wzrost, mówi, jest niezbędny do szczęścia, a życie, które przestaje iść naprzód, staje się nie do zniesienia. Jeśli kiedykolwiek towarzyszył ci niepokój, którego żadna wygoda nie potrafiła uśmierzyć, to właśnie tak on to tłumaczy: to, co w tobie rośnie, nie chce stać w miejscu.

Co, zdaniem Wattlesa, odróżnia ludzki wzrost od wzrostu drzewa?

• Człowiek rośnie szybciej, bo ma silniejszy umysł
• Człowiek rośnie tylko tak, jak inni go tresują i kształtują
• Człowiek może wybrać kierunek, w którym rośnie✓Poprawna odpowiedź
• Człowiek rośnie bez wysiłku, tak jak drzewo

Drzewa rosną automatycznie wzdłuż stałych linii; ludzka różnica polega na świadomym, samosterownym wzroście. Bycie tresowanym przez kogoś innego to dokładnie to, co Wattles przypisuje zwierzętom, podczas gdy człowiek może kształcić samego siebie.

Tutaj myśl skręca w sposób łatwy do przeoczenia. Wattles mówi, że nie ma w jednym człowieku żadnej możliwości, której nie byłoby w każdym innym. A jednak, pozostawieni naturalnemu wzrostowi, żadni dwaj ludzie nie stają się tym samym.

Jego obraz to ogrodnik, który wrzuca wszystkie swoje cebulki do jednego koszyka. Na pierwszy rzut oka wyglądają tak samo. Wzrost ujawnia różnicę: jedna staje się różą rozświetlającą ciemny kąt, inna lilią, jeszcze inna pnączem pokrywającym goły głaz, kolejna dębem, w którym gnieżdżą się ptaki, a stada odpoczywają w cieniu w samo południe.

Każdy człowiek przychodzi na świat z predyspozycją do wzrostu w określonych kierunkach, i właśnie tam wzrost przychodzi najłatwiej. Róża nie jest nieudanym dębem. Każda z nich, upiera się Wattles, okazuje się rzadka i wartościowa na swój sposób.

Z koszyka cebulek Wattles wyciąga dosadny wniosek: w szerszym sensie nie ma ludzi przeciętnych.

Wskazuje, co dzieje się, gdy narodowi grozi niebezpieczeństwo. Obibok siedzący na skrzynce z ciastkami przed sklepikiem na rogu, wioskowy pijak, mężczyźni, po których nikt niczego się nie spodziewał, stają się bohaterami i mężami stanu, gdy chwila tego od nich zażąda. Nie dodano im niczego nowego. Coś, co już tam było, po prostu się obudziło.

Zwróć uwagę, co to robi z twoim spojrzeniem na ludzi wokół oraz na ciebie. Osoba po cichu zaszufladkowana jako przeciętna nosi w sobie, zdaniem Wattlesa, geniusz, którego po prostu jeszcze nie wywołano. Z tobą jest tak samo.

Wattles twierdzi, że każda możliwość obecna w jednym człowieku jest też obecna w każdym innym.

Prawda✓Poprawna odpowiedź

Prawda, i mówi to bez ogródek: żadna możliwość nie tkwi w jednym człowieku, której nie byłoby w każdym innym. Różni się natomiast naturalna linia, wzdłuż której rośnie każdy człowiek, więc róża i dąb dzielą koszyk, nie kształt.