Naukowa metoda wzbogacania się

Wattles zaczyna od celowo bezpośredniego stwierdzenia: „naprawdę pełne lub udane życie” jest niemożliwe bez bogactwa. Jego argument jest materialny, nie symboliczny — talent i dusza potrzebują rzeczy, dzięki którym mogą się rozwijać, a te rzeczy kosztują pieniądze.

Ma na myśli bogactwo w dosłownym sensie, a nie pocieszającą ideę, że wystarczy czuć się bogatym. „Bycie naprawdę bogatym nie oznacza bycia zadowolonym lub zadowalania się małym.” Zadowolenie nie zastąpi zasobów, które naprawdę mogłyby się przydać.

Które stwierdzenie najlepiej oddaje wyjściowe stanowisko Wattlesa?

• Pieniądze dają dostęp do rzeczy potrzebnych do pełniejszego rozwoju.✓Poprawna odpowiedź
• Bogactwo liczy się głównie dlatego, że ustala pozycję społeczną.
• Rozwój duchowy wymaga odrzucenia materialnych pragnień.
• Bogactwo oznacza po prostu bycie zadowolonym z tego, co się ma.

Wattles traktuje pieniądze jako praktyczny środek do zdobywania rzeczy, które wspierają rozwój. Wyraźnie odmawia zredefiniowania bogactwa jako zadowalania się małym.

Jego argument zaczyna się od rozwoju, nie od luksusu: „Celem każdego życia jest rozwój.” Ponieważ każda żyjąca osoba ma prawo rozwijać się tak w pełni, jak to możliwe, twierdzi, że prawo do życia obejmuje prawo do niezbędnych środków.

Łańcuch jest prosty: ciało, umysł i dusza rozwijają się dzięki wykorzystywaniu rzeczy; społeczeństwo zazwyczaj wymaga pieniędzy, by te rzeczy zdobyć. Pieniądze stają się więc w jego argumentacji materialną podstawą rozwoju — nie ozdobną nagrodą dodaną później.

Ponieważ rozwój obejmuje duszę, Wattles uważa, że zasoby materialne są ostatecznie niepotrzebne.

Fałsz✓Poprawna odpowiedź

Twierdzi wręcz przeciwnie: nawet rozwój umysłowy i duchowy wymaga dostępu do warunków materialnych i użytecznych rzeczy. Nazwanie celu duchowym nie znosi jego praktycznych wymagań.