Wibracje myśli

W kręgu Atkinsona lubiono mawiać: „Myśli są rzeczami”, a on narzekał, że większość powtarzała to jak przysłowie: nie wsłuchując się w sens.

Miał to na myśli dosłownie. Kiedy myślisz, pisze, wysyłasz wibracje subtelnej, eterycznej substancji, tak samo realnej jak światło czy ciepło, tylko o dużo wyższej częstotliwości. Nie możesz ich zobaczyć, usłyszeć, zważyć ani posmakować, a dla niego to niczego nie rozstrzyga.

Jego ulubione porównanie to magnes. Silny magnes przyciąga do siebie sto funtów stali, a żaden z twoich pięciu zmysłów nie rejestruje siły, która to sprawia. Dla Atkinsona niewidzialne nigdy nie znaczyło nieistniejące.

Wrzuć kamień do stawu, a fale rozejdą się po powierzchni. Atkinson zaczyna od tego, po czym koryguje obraz: fale myśli nie poruszają się po płaskiej powierzchni, lecz we wszystkich kierunkach od środka, tak jak promienie rozchodzą się od słońca.

Ośrodek, przez który się poruszają, to jego drugi obraz. Tak jak żyjemy w morzu powietrza, mówi, żyjemy w wielkim morzu Umysłu, a każda myśl rozchodzi się przez nie. Fale słabną w miarę oddalania się, zużyte przez tarcie o Umysł wokół nich, więc odległość ma znaczenie.

Zatrzymaj w pamięci ten obraz oceanu. Reszta książki zakłada, że w nim pływasz – i że robi to cały czas każdy wokół ciebie.

Tu obraz fali robi się dziwniejszy. Fale na wodzie po prostu się rozchodzą i zanikają. Fale myśli, mówi Atkinson, zachowują się bardziej jak dźwięk: powielają same siebie we wszystkim, co jest na nie nastrojone.

Jego przykładem jest dźwięk skrzypiec, który sprawia, że cienki kieliszek wibruje, aż zaczyna śpiewać. Nikt nie uderzył w kieliszek. On po prostu dzieli ten sam ton. Podobnie silna myśl „ma tendencję do budzenia podobnych wibracji w umysłach nastrojonych, by ją odebrać”.

Tam właśnie umieszcza wiele przypadkowych myśli, które pojawiają się w twojej głowie znikąd konkretnego. Niektóre są wibracjami odpowiedzi, echami silnej myśli wysłanej przez kogoś innego. Ale stan dostrojenia liczy się tak samo jak echo: umysł nienastrojony na dany ton ledwo go słyszy.

W obrazie skrzypiec i kieliszka co decyduje o tym, czy silna myśl innej osoby na ciebie wpływa?

• Czy świadomie zgadzasz się z jej treścią
• Czy twój umysł jest już nastrojony na ten ton✓Poprawna odpowiedź
• Czy osoba wysyłająca skupiła się na niej wystarczająco mocno
• Czy osoba wysyłająca skierowała tę myśl prosto w ciebie

Kieliszek śpiewa, bo dzieli ten sam ton, a nie dlatego, że osoba grająca na skrzypcach w niego celowała albo grała mocniej. Atkinson mówi, że myśl niezgodna z twoim nastawieniem mentalnym nie budzi w tobie żadnej reakcji, bez względu na to, jak silnie została wysłana.

Dziś nazywa się to metaforą radia, co jest bliskie, ale nie do końca trafne. W 1906 roku nikt nie miał radia w salonie. Maszyną Atkinsona jest bezprzewodowy telegraf Marconiego, nowy wynalazek, który wysyłał telegramy przez powietrze bez żadnego kabla.

Uderzało go w tym nie samo wysyłanie. Chodziło o to, że odbiornik wychwytuje tylko nadajnik nastrojony na tę samą częstotliwość, podczas gdy inne telegramy przechodzą w pobliżu przez powietrze i pozostawiają go nietkniętym.

Stosuje tę zasadę do umysłu bez złagodzenia: „Odbieramy tylko to, co odpowiada naszemu nastrojowi mentalnemu”. Powietrze wokół ciebie jest pełne ruchu. Twój odbiornik wychwytuje tylko jeden rodzaj.

Tu większość początkujących czytelników skręca w złą stronę. Słyszą „wibracja myśli” i wyobrażają sobie nadajnik: myśl mocniej, wysyłaj dalej, a świat odbierze twój sygnał.

Atkinson rzeczywiście mówi, że silne myśli się rozchodzą. Ale spójrz, gdzie kładzie nacisk. Twoje ogólne nastawienie mentalne decyduje o charakterze myśli, które odbierasz od innych, tak samo jak tych, które wysyłasz. Osoba mocno stojąca w pewności siebie i determinacji raczej nie zostanie dotknięta zniechęceniem płynącym z innych umysłów; ten sam prąd, docierając do kogoś już przybitego, pogłębia ten dołek.

Więc pierwsze pytanie, jakie stawia książka, nie dotyczy tego, jak potężny jest twój sygnał. Dotyczy twojego nastrojenia i tego, co odbierasz od zawsze.