The Philosophy of Numbers

Balliett zaczyna od dwóch pytań, które każdy zadaje sobie w kiepską noc: dlaczego tu jestem i dlaczego moje miejsce w życiu wydaje się tak zatłoczone błędami?

Jej odpowiedź brzmi: w twoim przyjściu na świat nie było nic przypadkowego. Przed narodzinami dusza jasno widziała, czego jeszcze musi się nauczyć, i dusza wybrała moment, który miał ją tego nauczyć: rodziców, miejsce, sam dzień.

Porównuje życie na ziemi do dziecka wysłanego do sklepu po chleb, cukier i mąkę, które wraca do domu tylko z chlebem. Wysyła się je z powrotem, raz za razem, aż sprawunek zostanie w całości wykonany. W jej systemie twoja data urodzenia to lista zakupów.

To właśnie daje książce jej podstawowy podział, na którym opiera się wszystko dalej. Data urodzenia to zadanie tego życia: doświadczenia, z którymi dusza przyszła się zmierzyć i które miała przezwyciężyć tym razem.

Imię to druga połowa. Niesie siłę zdobytą już we wcześniejszych żywotach i nie może udawać, że ma jej więcej. „Dusza się nie przebiera za kogoś innego”, pisze Balliett, więc imię wibruje tylko z tym wzrostem, który jest prawdziwy.

Te dwie liczby odpowiadają na różne pytania. Imię mówi, co ze sobą przynosisz. Data mówi, po co przyszedłeś. Studiując liczbę urodzenia, jej słowami, „możesz zobaczyć, co dana osoba pragnie zyskać w tym wcieleniu”.

Co według systemu Balliett pokazuje twoja liczba urodzenia?

• Los, który przypadkiem wyznaczyły ci planety
• Lekcje, po które twoja dusza przyszła w tym życiu✓Poprawna odpowiedź
• Siłę, którą twoja dusza zdobyła w poprzednich żywotach
• Charakter, jakiego mieli nadzieję u ciebie twoi rodzice

Data urodzenia to zadanie tego życia. Siłę już zdobytą pokazuje imię — to najczęstsza pomyłka wśród czytelników — a zdaniem Balliett w dacie nie było nic przypadkowego, bo to dusza ją wybrała.

Sama metoda to zwykła arytmetyka. Balliett przekazuje pitagorejską naukę, że niebo i ziemia wibrują na pojedynczych cyfrach, od 1 do 9, więc każda litera musi należeć do jednej z nich.

Zapisz alfabet w dziewięciu kolumnach, po trzy wiersze każda. Kolumna 1 zawiera A, J i S. Kolumna 2 zawiera B, K i T. Potem C, L, U dla 3; D, M, V dla 4; E, N, W dla 5; F, O, X dla 6; G, P, Y dla 7; H, Q, Z dla 8; oraz I i R dla 9.

Każda litera jest warta tyle, ile numer jej kolumny. To cały klucz. Żadnych map nieba, żadnej godziny urodzenia: tylko imię takie, jak się je zapisuje, oraz dzień, miesiąc i rok twojego przyjścia na świat.

Balliett przechodzi przez to na przykładzie mężczyzny imieniem Henry Elder, i warto raz prześledzić to ręcznie.

Henry: H to 8, E to 5, N to 5, R to 9, Y to 7. To daje 34, a 3 + 4 daje 7. Elder: E to 5, L to 3, D to 4, E to 5, R to 9. To daje 26, a 2 + 6 daje 8.

Potem imiona dodaje się jako cyfry: 7 + 8 to 15, a 1 + 5 to 6. Wibracja imienia Henry'ego Eldera to 6.

Zachowaj jednak poszczególne części, bo każde imię niesie też własną cyfrę obok całości. Późniejsze odczyty opierają się na obu, a 7 i 8 żyjące wewnątrz 6 opowiadają inną historię niż zwykła 6.

Liczba urodzenia stosuje tę samą redukcję do daty. Weź numer miesiąca, cyfrę dnia i cyfrę roku, zsumuj te trzy wartości i zredukuj ponownie.

Henry Elder urodził się 17 stycznia 1872 roku. Styczeń to 1. Dzień, 17, daje 8. Rok, 1 + 8 + 7 + 2, to 18, co daje 9. Potem 1 + 8 + 9 ponownie daje 18, a to daje 9. Jego wibracja urodzenia to 9.

Jedna zasada zatrzymuje dodawanie: 11 i 22 pozostają całe. Gdy suma trafi na jedną z tych liczb, Balliett zapisuje ją tak, jak jest. Przeliterowuje słowo white, otrzymuje 29, i zapisuje to jako 11, nigdy jako 2.