Samoobrona psychiczna

Fortune nie zaczyna od duchów, lecz od twierdzenia o tym, jak zbudowany jest świat. Atomy, jak mówi, nie układają się w żywą tkankę z własnej natury. Coś je organizuje, a to coś nie jest fizyczne. „Żyjemy pośród niewidzialnych sił, których skutki jedynie postrzegamy”.

Nazywa to mentalną stroną natury i dostrzega w niej trzy rodzaje ruchu. Niektóre istoty żyją tam „jak ryby żyją w morzu”. Osoby wyszkolone mogą w nią wejść tak, jak nurek schodzi na dno oceanu. A czasem, jak nizina, gdy pękną wały przeciwpowodziowe, zalewa to zwyczajne życie.

Zwykle nic z tego cię nie dotyka, a powód jest niemal komiczny: sama nasza niezdolność do postrzegania stanowi ochronę. Wałem jest nasza własna tępota, i przeważnie on trzyma.

Jeśli wał zwykle trzyma, to kiedy pęka? Fortune wymienia cztery warunki, w których zasłona może zostać rozdarta. Znajdujesz się w miejscu, gdzie te siły są skoncentrowane. Spotykasz ludzi, którzy się nimi posługują. Wychodzisz naprzeciw Niewidzialnemu z ciekawości i, zanim się zorientujesz, znajdujesz się na głębokiej wodzie. Albo stan chorobowy rozdziera zasłonę od wewnątrz.

Pierwszy jest najcichszy. Osoba wrażliwa, lecz nie medialna, wprowadza się do naładowanego domu. Nic nie widzi i nic nie słyszy. Po prostu czuje ucisk i niedyspozycję, a to uczucie znika, gdy tylko wyjedzie gdzie indziej.

Ponieważ nigdy tego nie nazywa, ostrzega Fortune, stan ten może nigdy nie zostać wykryty i doprowadzić do „lat złego zdrowia i cierpienia”.

Nic z tego nie czyni Niewidzialnego złym. Fortune jest w tej sprawie stanowcza: jego siły są nie bardziej wrogie niż woda czy ogień. Są po prostu potężne. Uderzysz w nie i zrobisz sobie krzywdę, tak jak się parzysz, bo złamałeś naturalne prawo, a nie dlatego, że coś czyhało na ciebie.

Jej własny obraz wyjaśnia sprawę. „Próg Niewidzialnego to zdradliwe wybrzeże”, pełne dziur, prądów i ruchomych piasków. Silny pływak, który zna to wybrzeże, może się tam kąpać ze względnym bezpieczeństwem. Ktoś, kto nie umie pływać i ufa jedynie własnym impulsom, może zapłacić za to życiem.

Skąd więc bierze się prawdziwa złośliwość? Tylko od ludzi. Niewidzialne staje się wrogie, mówi ona, gdy zostało skażone przez tych, których wtajemniczeni nazywają adeptami Ścieżki Lewej Ręki.

Kiedy, zdaniem Fortune, Niewidzialne staje się złe i wrogie wobec ludzkości?

• Gdy pozbawieni skrupułów ludzie je skazili i wypaczyli✓Poprawna odpowiedź
• Zawsze, gdy nieprzeszkolona osoba przypadkiem je dostrzeże
• Zawsze, gdy ktoś złamie jedno z jego naturalnych praw
• Zawsze, ponieważ jego siły są z natury przeciwne nam

Fortune mówi, że Niewidzialne jest wrogie dopiero wtedy, gdy skazili je adepci Ścieżki Lewej Ręki. Łamanie jego praw rzeczywiście przynosi szkodę, ale w taki sam sposób, jak ogień parzy nieostrożną rękę, bez żadnej wrogości za tym.

Reguła Fortune dla wszystkiego, co następuje, pochodzi wprost z medycyny: diagnoza musi poprzedzać leczenie. Istnieje wiele rodzajów ataku psychicznego, a metoda, która rozprawia się z jednym, będzie bezużyteczna wobec innego. Sięgniesz po złe lekarstwo i zmarnujesz to, czego przestraszona osoba ma najmniej: czas.

Diagnoza oznacza też pytanie, czy ktoś w ogóle to zamierzył. Nie każdy atak ma celowy motyw. Niektóre szkody bardziej przypominają obrażenia zadane przez wpadający w poślizg samochód: realne, szkodliwe i niczyim zamiarem.

To zmienia pierwsze pytanie. Zanim ktoś zostanie obsadzony w roli prześladowcy, zadaniem jest ustalić, co się naprawdę dzieje, z jakim rodzajem rzeczy mamy do czynienia i skąd to zdaje się pochodzić.

Pierwszy znak rzadko bywa zdarzeniem. To nastrój. Fortune nazywa poczucie strachu i ucisku „jednym z najpewniejszych znaków” nadchodzącego ataku i mówi, że niemal nigdy nie przychodzi znienacka. Nie żyjesz normalnie jednego dnia, a następnego znajdujesz się w środku niewidzialnej bitwy.

Jej wyjaśnienie jest psychologiczne i to najbardziej nowoczesne zdanie w tym rozdziale: postrzegamy podświadomie, zanim uświadomimy to sobie świadomie. Wpływ dociera najpierw do głębokiego umysłu. To, co zauważasz, to smuga pełznącego cienia wznosząca się od dołu, lęk bez przedmiotu.

Zbliżający się wpływ, jak to ujmuje, rzuca swój cień na świadomość, zanim ujawni się w jakikolwiek sposób, który rozpoznałaby zwykła osoba.