Myśli są rzeczami

Myśli są rzeczami. Mulford rozumiał te cztery słowa dosłownie, tak jak brzmią. Nie że myśli mają znaczenie, nie że są jak rzeczy, ale że myśl jest z czegoś zrobiona.

Zwyczajowy pogląd przypisuje temu, co nazywa umysłem materialnym — części ciebie, która ufa tylko zmysłom. Ta część „nie uważa swojej myśli za element tak realny jak powietrze czy woda”. Mądrzejsza część ciebie, jak twierdzi, wie lepiej.

Wyobraź sobie więc myśl tak, jak już wyobrażasz sobie powietrze. Nie widzisz go. Traktujesz je jako oczywistość. I nigdy nie przyszłoby ci do głowy powiedzieć, że powietrze nic nie robi, bo wszystko, czego dotyka, porusza się. Mulford twierdzi, że myśl zachowuje się tak samo, i że większość z nas po prostu nigdy jej nie szukała.

To twierdzenie nie dotyczy głównie twoich wielkich, świadomych myśli: celów, które zapisujesz, modlitw, które mówisz na serio. Chodzi o resztę. Błysk pogardy dla mężczyzny przed tobą w kolejce. Uraza odtwarzana pod prysznicem. Mały lęk przed poniedziałkiem, buczący pod niedzielnym popołudniem.

Mulford jest konkretny. Umysł duchowy wie, że „każda z jego tysiąca codziennych sekretnych myśli jest rzeczą realną, działającą na umysły osób, do których zostaje wysłana”. Odległość niczego nie zmienia, dodaje: myśl dociera do osoby, której ciało znajduje się tysiące kilometrów dalej.

To niewygodna połowa tego zdania. Myśl, której nigdy nie wypowiedziałoby się na głos, i tak została wysłana — i mimo to dociera.

Co tak naprawdę twierdzi Mulford, mówiąc, że „myśli są rzeczami”?

• Że wystarczająco wyraźnie wyobrażone życzenie sprowadza to, o co prosisz
• Że myśl jest realnym, niewidzialnym elementem, który działa na ciało i innych ludzi✓Poprawna odpowiedź
• Że myśli mają tak duże znaczenie, że warto mówić o nich jak o przedmiotach
• Że wypowiedziane myśli niosą siłę, a prywatne pozostają nieszkodliwe

Mówi to dosłownie: myśl jest elementem tak realnym jak powietrze czy woda, a tysiąc sekretnych myśli w ciągu dnia liczy się tyle samo, co te wypowiedziane. Wersja „spełniania życzeń” pomija jego główną myśl: że myśl działa cały czas, niezależnie od tego, czy ją kierujesz, czy nie.

Mulford ma obraz na to, jak bardzo jesteśmy na to ślepi. Wyobraź sobie dzieci, którym powiedziano, że młynarz wewnątrz wiatraka obraca jego wielkie skrzydła. Nikt nie wspomniał o wietrze. Wierzyłyby w to dalej i nigdy nie spojrzałyby w niebo.

To, jego zdaniem, jest nasza sytuacja. Myśl to element wszędzie wokół nas, tak obfity jak powietrze, i już teraz obraca skrzydłami: to w jedną, to w drugą stronę, czasem na dobre, czasem na złe, kierowana na ślepo przez ludzi, którzy nie mają pojęcia, że to robią.

Zwróć uwagę, co to robi ze zwykłym pytaniem. Ludzie pytają, jak zacząć korzystać z mocy myśli. Odpowiedź Mulforda brzmi, że nikt nigdy z niej nie zrezygnował. Skrzydła obracają się przez całe twoje życie.

W swoim eseju o zdrowiu i pięknie Mulford sięga po najprostsze porównanie, jakie potrafi znaleźć. Każda twoja myśl, pisze, jest tak realna jak drzewo, kwiat czy owoc. Po prostu nie możesz jej zobaczyć zewnętrznym okiem.

Jego dowodem jest to, co myśl robi z ciałem. Ktoś krzyczy „Pali się!” w zatłoczonym teatrze, a ludzie robią się słabi i zaczynają się trząść. Może to był fałszywy alarm. Nic się nie spaliło. To była tylko myśl o ogniu, i wystarczyła, żeby odebrać siły całej publiczności.

To jest skala, którą warto mieć w pamięci. Teatr to spektakularny przypadek, widoczny dla wszystkich naraz. Zwykły przypadek to ta sama siła, mniejsza i wolniejsza, działająca na jedno ciało przez lata.

Oto jego najbardziej praktyczny przykład, i łatwo go rozpoznać. Budzisz się, leżysz, i myślisz z lękiem o śniadaniu, które trzeba przygotować, i pokojach, które trzeba posprzątać, albo jakiejkolwiek jest twoja własna wersja tej listy.

Werdykt Mulforda jest bezpośredni. Wszystko, co robi się w umyśle, kosztuje tyle samo siły, co gdyby robiło się to ciałem. Jeśli chodzi o twoje siły, wykonujesz już całą tę pracę tam, w łóżku, zanim twoje stopy dotkną podłogi. Potem wstajesz i robisz to jeszcze raz.

To samo dotyczy trudnej rozmowy, którą przeżywasz w głowie przez cały poranek. To, co wysyłamy w myślach jako coś nieprzyjemnego, mówi, jest rzeczą realną, i im dłużej to wysyłamy, tym więcej siły temu dodajemy.