Kosmogonia różokrzyżowców

Schemat siedmiu światów może wyglądać jak wieża: Świat Fizyczny na samym dole, boskie krainy gdzieś w górze. Heindel podkreśla, że ten obraz jest mylący, jeśli potraktować go jako geografię. Światy nie są odległymi piętrami, do których dociera się, podróżując w górę przez przestrzeń.

Zajmują to samo kosmiczne pole, różniąc się subtelnością swojej substancji i świadomością możliwą w ich obrębie. Światy wyższe przenikają się ze światami niższymi, w tym z fizycznym otoczeniem wokół nas i w nas samych. Światy to stopnie, nie miejsca.

Od najwyższego do najniższego Heindel wymienia Świat Boga, Świat Dziewiczych Duchów, Świat Ducha Boskiego, Świat Ducha Życia, Świat Myśli, Świat Pożądania i Świat Fizyczny.

Na razie traktuj te nazwy jako współrzędne, a nie siedem tematów do zapamiętania. Najważniejszy jest ruch od warunków subtelniejszych ku gęstszym. Myśl, pożądanie i materia fizyczna należą do różnych stopni tego samego uporządkowanego kosmosu. Kolejność w schemacie oznacza stopnie gęstości i świadomości, a nie odległość w kilometrach od Ziemi.

Co przede wszystkim przedstawia pionowy układ diagramu siedmiu światów Heindla?

• Trasę przez siedem miejsc astronomicznych
• Postęp od warunków subtelniejszych do gęstszych✓Poprawna odpowiedź
• Chronologię siedmiu cywilizacji historycznych
• Hierarchię siedmiu osiągnięć moralnych

Diagram porządkuje stopnie substancji i świadomości. Jego pionowego układu nie należy mylić z fizyczną wysokością ani odległością astronomiczną.

Heindel nie używa słowa „wyższy” w znaczeniu jedynie szlachetny, wyobrażony czy symboliczny. Każdy świat składa się z tego, co uważa on za rzeczywistą substancję, choć subtelniejszą niż materia wykrywana przez zwykłe zmysły fizyczne.

„Subtelniejszy” opisuje więc stan materii, a nie automatyczną wyższość moralną. Pożądanie może być egoistyczne lub wspaniałomyślne; myśl może być mętna lub jasna. Ich światy pozostają wyższe w sensie technicznym, ponieważ ich substancja jest mniej gęsta. Siedmiostopniowy porządek to skala stopni substancji, a nie ranking ludzi dobrych nad złymi.

Mokra gąbka daje ograniczony sposób wyobrażenia sobie przenikania się. Woda wnika w gąbkę, nie zmuszając jej do zajęcia innego miejsca. W schemacie Heindla subtelniejsze stopnie materii podobnie przenikają stopnie gęstsze.

Tej analogii nie wolno naciągać zbyt daleko. Wyższy świat nie jest cieczą ukrytą w fizycznych porach. Jego substancja podlega warunkom właściwym temu światu i zwykle umyka fizycznej percepcji. Dzielenie przestrzeni nie oznacza dzielenia właściwości. Dwa światy mogą być obecne razem, pozostając rozróżnialne dzięki temu, jak zachowuje się ich materia i jak spotyka się z nimi świadomość.

W kosmologii Heindla wejście do wyższego świata oznacza przede wszystkim pokonanie ogromnej fizycznej odległości od Ziemi.

Fałsz✓Poprawna odpowiedź

Światy przenikają się nawzajem, zamiast być oddzielone fizyczną odległością. Dostęp zależy od odpowiedniego trybu świadomości i pojazdu, nie od zwykłej podróży.