Cheiro's Language of the Hand

Zanim Cheiro wyjaśni choćby jedną linię, poświęca swojej obronie z dwadzieścia parę stron. W 1894 roku chiromancja była jarmarczną sztuczką, a on wiedział, że większość czytelników otworzy jego książkę z uśmieszkiem na twarzy.

Zaczyna więc od tego, czemu służy to studium. Dłoń, pisze, to „klucz do owej szkatułki charakteru", a dzięki niej można dostrzec nie tylko wady danej osoby, ale i to, jak te wady dałoby się odkupić. Jego mottem jest stare greckie hasło: poznaj samego siebie.

To zmienia, czym w ogóle jest odczytanie dłoni. To nie żadna sztuczka na przyjęciu o wysokich nieznajomych i podróżach morskich. To sposób, by odkryć, co się w tobie kryje — także talenty, na które dotąd nie starczało ci czasu.

Historia według Cheira wygląda tak. Studium zrodziło się w starożytnych Indiach, powędrowało do Chin, Persji i Egiptu, i przybrało wyraźny kształt w Grecji. Cheiro liczy Anaksagorasa, Arystotelesa i Pliniusza wśród jego uczniów i powtarza opowieść o książce o dłoni wysłanej Aleksandrowi Wielkiemu jako „studium godne uwagi wzniosłego i dociekliwego umysłu".

Potem Kościół napiętnował ją jako czary. Szanowani ludzie przestali się do niej przyznawać, a sztuka zeszła do wędrownych wróżbitów — i tam zastał ją wiktoriański Londyn.

Jego argument tak naprawdę nie dotyczy dat. Chodzi o to, że chiromancję oczerniono, a nie obalono, a w zamian prosi tylko o jedno: ciekawość, „miarkowaną zdrowym rozsądkiem i cierpliwością".

Oto argument, na którym opiera się wszystko inne. Cheiro przywołuje anatomów swoich czasów, by pokazać, że dłoń zawiera więcej nerwów niż jakakolwiek inna część ciała, a wnętrze dłoni więcej niż reszta ręki.

Każdy nerw, zauważa, przenosi sygnały w obie strony: rozkazy z mózgu do dłoni i wrażenia z dłoni z powrotem do mózgu. To czyni dłoń, jego słowami, najbliższą sługą mózgu. Arystoteles nazywał ją „narządem narządów".

Podążaj tym tropem, a chiromancja przestaje brzmieć jak magia. Jeśli mózg kształtuje charakter, a dłoń jest połączona z mózgiem ściślej niż jakakolwiek inna kończyna, to dłoń powinna nosić ten zapis. Cheiro nie każe ci wierzyć w znaki z nieba. Każe przyjrzeć się najbardziej gadatliwej części ciała.

Według obrony Cheira, dlaczego dłoń miałaby w ogóle zdradzać charakter?

• Planety odciskają swój wpływ na wzgórkach w chwili narodzin
• Lata codziennej pracy powoli wyrzeźbiają nawyki człowieka w dłoni
• To najbliższa sługa mózgu, bogatsza w nerwy niż jakakolwiek inna część ciała✓Poprawna odpowiedź
• Ludzie nieświadomie dorastają do znaczeń, jakie liniom nadali starożytni

Argument Cheira jest anatomiczny: dłoń jest połączona z mózgiem ściślej niż jakakolwiek inna kończyna, więc rejestruje to, czym jest mózg. Zaprzecza, jakoby to praca kształtowała linie, i mówi, że nazw planet używa jedynie jako skrótu, a nie jako astrologii.

Pierwszy zarzut, jaki wszyscy podnoszą, to że linie to tylko zagniecenia od pracy i zginania dłoni. Cheiro nazywa to „bardzo popularnym błędem" i odpowiada na niego noworodkiem.

Dłoń niemowlęcia, zauważa, jest już głęboko naznaczona, na długo zanim cokolwiek zdążyło popracować. Praca robi coś zupełnie przeciwnego niż rzeźbienie linii: kładzie na nich grubą warstwę skóry. Zmiękcz dłoń robotnika, a cała sieć znów się pokaże, „od kołyski aż po grób".

Zginanie też nie tłumaczy tego lepiej. Linie pojawiają się tam, gdzie dłoń nigdy się nie zgina, a w niektórych chorobach, w tym przy paraliżu, linie blakną, choć dłoń nadal zgina się dokładnie tak samo jak wcześniej. Linii nie tworzy więc praca, a cokolwiek je zapisuje, działa od środka.

Drugim dowodem Cheira jest różnorodność. Nigdy nie znaleziono dwóch dłoni o identycznych oznaczeniach, a najwyraźniej widać to, jak mówi, u bliźniąt.

Tam, gdzie bliźnięta różnią się usposobieniem, ich linie różnią się mocno. Tam, gdzie są podobne, i tak pojawia się jakaś istotna różnica, zgodna z różnicą temperamentu. Twarz może cię oszukać i sprawić, że dwie osoby wydadzą się jedną; para dłoni tego nie zrobi.

Rodziny pokazują odwrotny wzór. Osobliwość w liniach może powtarzać się przez pokolenia, niesiona razem z rodzinną cechą, którą reprezentuje. A gdy jedno dziecko przypomina ojca, a drugie matkę, Cheiro twierdzi, że oznaczenia podążają za tym rodzicem, do którego dziecko jest podobne. Dla Cheira to rozstrzyga sprawę: linie podążają za osobą, nie za zawodem i nie za przypadkową zmarszczką.