10 000 snów

Cyceron opowiada o dwóch podróżnych z Arkadii, którzy rozdzielili się na noc: jeden zatrzymał się w gospodzie, drugi w prywatnym domu. Drugiemu przyśniło się, że jego towarzysz błaga go o pomoc. Obudził się, uznał, że sen nie jest wart zachodu, i wrócił do snu.

Przyjaciel wrócił w drugim śnie. Teraz było już za późno, powiedział: został zamordowany, a jego ciało ukryto w wozie pod obornikiem. Przeszukano wóz i ciało tam było.

Gustavus Hindman Miller umieszcza tę historię we wstępie do swojego słownika snów i to właściwe miejsce, by zacząć. Jego książka tak naprawdę nie jest o zamordowanym mężczyźnie. Jest o tym, który przewrócił się na drugi bok i spał dalej.

Zanim poda choć jedną definicję, Miller ustawia swoich świadków. Józef odczytuje tłuste i chude krowy. Żona Piłata błaga męża, by nie miał nic wspólnego z procesem Chrystusa. August, ufając snowi przyjaciela, opuszcza swój namiot na kilka godzin przed tym, jak wróg go zajmuje, i przebija mieczem puste łóżko.

Zobacz, co łączy te historie. Prawie każda kręci się wokół osoby, która posłuchała albo odmówiła posłuszeństwa. O Juliuszu Cezarze Miller mówi po prostu, że gdyby mniej lekceważył sny, posłuchałby ostrzeżenia, jakie jego żona Kalpurnia otrzymała w swoim.

Taka jest optyka całej książki. Millerowi zależy mniej na udowodnieniu, że sny potrafią widzieć naprzód, a bardziej na tym, do czego sen służy, gdy już to zrobi. Dla niego sen jest ostrzeżeniem z adresem: dociera do kogoś, kto ma jeszcze czas, by zadziałać.

Mimo całej pewności siebie Miller zachowuje we wstępie jeden ostrożny głos. Chryzyp, grecki filozof, który napisał cały tom o snach, nazwał wprawną interpretację prawdziwą wróżbą, po czym dodał, że jak każda sztuka oparta na domysłach i regułach, nie jest ona nieomylna.

To przyznanie znaczy więcej, niż się wydaje. Miller nie wręcza ci świętego kodu, w którym każdy obraz przypieczętowuje los. To, co oferuje, bliższe jest prognozie pogody: zwykle trafnej, czasem błędnej, a i tak dużo lepszej niż nigdy nie spojrzeć w niebo.

Miej to na uwadze, gdy otwierasz słownik. Prosi się o odczytanie go jako rzemiosło, nie kod, dlatego tak wiele haseł kręci się wokół „jeśli” lub „chyba że”.

Dlaczego Miller przytacza historie takie jak ostrzeżenie Kalpurnii dla Cezara, zanim zaczyna się jego słownik?

• Żeby udowodnić, że sny sławnych ludzi są bardziej wiarygodne niż sny zwykłych osób
• Żeby pokazać, że przyszłość jest z góry ustalona i żadne ostrzeżenie nie może jej zmienić
• Żeby prześledzić historię drukowanych książek o snach aż do starożytnego Rzymu
• Żeby pokazać, że sny to ostrzeżenia, które pomagają tylko tym, którzy na nie reagują✓Poprawna odpowiedź

Niemal każda historia z jego korowodu kręci się wokół kogoś, kto posłuchał albo odmówił posłuszeństwa, a o Cezarze Miller mówi, że posłuchałby Kalpurnii, gdyby był mniej niedowierzający. Sławne nazwiska dodają wagi, ale Miller szybko przechodzi do zwykłych obywateli, więc nie o sławę tu chodzi.

Zacytowawszy Platona i Plutarcha, Miller robi coś bardziej w stylu miejscowego kupca niż klasycysty: zwraca się do swoich sąsiadów. We wstępie drukuje sny podpisane tylko literami, od A do G, dwa z nich autorstwa znanych mieszkańców Chattanoogi w stanie Tennessee. Dodaje, że śniący żyją, że można poznać ich nazwiska i adresy, i że żaden z nich nie jest fanatykiem skłonnym wierzyć w duchy.

Jeden z nich, F, mieszkał na stancji w Nowym Jorku, podczas gdy jego żona i dziecko zostały na wsi. Przyśniło mu się, że wysoka postać w białej szacie szła za nim po schodach, krążyła po jego pokoju i powiedziała w drzwiach: „Zabrano ci wszystko, co miałeś.” O wpół do dziesiątej następnego ranka telegram poinformował go, że dziecko zmarło.

To dowód zebrany tak, jak zbierałby go biznesmen: daty, wiarygodni świadkowie, ludzie, do których można by pójść i zapytać.

Zeznanie, z którego Miller wydaje się najbardziej dumny, dotyczy pieniędzy. D, odnoszący sukcesy biznesmen, który – jak podkreśla Miller – nigdy nie spekulował, otrzymał radę, by kupić kukurydzę. W południe położył się na leżance, czekając na lunch, i ledwie zamknął oczy, gdy szept powiedział: „Nie kupuj, tylko sprzedaj tę kukurydzę.”

Głos podał nawet cenę, po której należało ją odkupić. Miller twierdzi, że sam śledził rynek kukurydzy i widział, jak przechodzi dokładnie te zwroty, które opisywał sen.

Jego rozumowanie jest tu najbardziej wymowne. Śniący nie miał takich myśli ani takich informacji, więc przekaz nie mógł być jego niespokojnym, przebudzonym umysłem rozmawiającym sam ze sobą. Dla Millera to przesądza sprawę: była to wiedza, której przebudzony umysł nie posiadał, i przyszła w chwili, gdy umysł przestał liczyć.