A Manual of Astrology

W lutym 1820 roku londyńskie gazety zamieściły krótki nekrolog. Samuel Hemmings, kupiec żelazny, któremu dobrze się powodziło w handlu, nie żył. Wiadomością czyniła to data.

Hemmings urodził się 4 czerwca 1738 roku, niemal w tej samej chwili co król Jerzy III, i w tej samej parafii, St Martin's in the Fields. Rozpoczął działalność w październiku 1760 roku, gdy król wstąpił na tron. Ożenił się 8 września 1761 roku, dokładnie w dniu ślubu króla. A zmarł 29 stycznia 1820 roku, tego samego dnia co król, niemal o tej samej godzinie.

Raphael umieszcza tę historię na samej pierwszej stronie swojego tekstu, jeszcze przed jakimkolwiek argumentem. Dwa życia z jednej chwili to cała teza astrologii, opowiedziana jak notatka prasowa.

Raphael nie twierdzi, że sprawa Hemmingsa sama w sobie coś rozstrzyga. Zadaje pytanie i pozostawia je bez odpowiedzi: czy racjonalny umysł może zrzucić taką zbieżność na sam przypadek?

Wie, jaką odpowiedź wolała jego epoka. Gdy dawna przepowiednia się spełnia, narzeka, współczesny świat odkłada ją jako „ciekawy zbieg okoliczności, jak to lubi nazywać moda dnia”.

Jego definicja tej sztuki jest prosta. Astrologia to wcześniejsze poznawanie przyszłych zdarzeń na podstawie ruchów, pozycji i układów planet, zbudowane na obserwacjach gromadzonych przez wieki. Nie objawienie zatem, lecz wzorzec obserwowany dostatecznie długo, by spisać go w postaci reguł. A ten zbiór reguł, upiera się, wielokrotnie był grzebany i za każdym razem powstawał na nowo, niczym feniks z własnych popiołów.

Co Raphael chce zasugerować historią Samuela Hemmingsa?

• Że los króla jest zapisany w gwiazdach, a los kupca już nie
• Że dwoje ludzi urodzonych w tej samej chwili i miejscu może dzielić wzorzec życia✓Poprawna odpowiedź
• Że nadworny astrolog króla przepowiedział śmierć kupca żelaznego
• Że parafia, w której się rodzisz, kształtuje twój los bardziej niż niebo

Hemmings ma znaczenie, bo jego narodziny pokryły się z narodzinami króla w czasie i miejscu, a wielkie wydarzenia obu żywotów szły w parze. Historia nie rozróżnia króla od kupca, a żaden astrolog w niej nie występuje.

Pierwszy dowód Raphaela to taki, którego żaden sceptyk z 1828 roku nie mógł zaprzeczyć: przypływy. Wszyscy zgadzali się, że Słońce i Księżyc poruszają morzem. On po prostu nie chce na tym poprzestać.

Ocean, mówi, z natury jest bezwładny i leżałby nieruchomo, a jednak światła niebieskie sprawiają, że miota się i faluje wbrew własnej naturze. Jeśli potrafią poruszyć tak ogromną masę, ich wpływ musi sięgać wszelkiego rodzaju materii związanej z ziemią, w tym ciała ludzkiego.

Potem łączy ciało z umysłem. Ciężar powietrza naciskającego na człowieka zmienia się w ciągu kilku godzin o ponad trzy tysiące funtów, ciało zmaga się, by odzyskać równowagę, a umysł nie może nie dzielić tego, co cierpi ciało. Przypływ, ciśnienie, nastrój, działanie: dla Raphaela to jedna nieprzerwana linia od nieba do tego, co robi człowiek.

Swój najśmielszy krok zapożycza od Ptolemeusza, którego nazywa Księciem Filozofów. Człowiek dobrze znający gwiazdy potrafi przewidzieć, czy pora roku będzie cieplejsza, czy bardziej deszczowa. Jeśli tak, pyta Ptolemeusz, „cóż stoi na przeszkodzie, by przewidywał również w sprawie każdego człowieka?”

Logika prowadzi od pogody do temperamentu. Stan nieba w chwili narodzin określa naturę człowieka, ciało i umysł, a wraz z nią skłonności całego przyszłego życia.

Czego Raphael nie zrobi, to nie będzie udawał, że zna mechanizm. Czy jakaś subtelna eteryczna substancja przechodzi z jednego ciała do drugiego, mówi, tego nie da się stwierdzić. Lis i zając wyczuwają zmianę pogody, zanim nadejdzie, i nikt nie potrafi powiedzieć jak. Twierdzi jedynie, że skutki są widoczne i można je powiązać z planetami, a to jest wszystko, czego domaga się astrolog.

Raphael przyznaje, że nie potrafi powiedzieć, jak wpływ planet dociera z nieba do człowieka, i nie sądzi, by to osłabiało jego argumentację.

Prawda✓Poprawna odpowiedź

Prawda. Pozostawia otwartą kwestię eterycznego medium i opiera się na obserwowanych skutkach, tak samo jak nikt nie musiał wyjaśniać zwierzęcego wyczucia pogody, zanim je zauważono.