Ukryta moc

Uścisk dłoni to tylko dwie ręce, które unoszą się i opadają. Obrączka ślubna to pętla z metalu. Nikt, kto podał komuś rękę na pogrzebie, nie wierzy, że to wszystko, czym ona jest. Zewnętrzna rzecz niesie w sobie coś, czego w niej nie widać.

Troward otwiera swoją ostatnią książkę dokładnie tym, a potem rozszerza to na wszystko. Istnieje wewnętrzna strona rzeczy, mówi, i "dopóki ta wewnętrzna strona nie jest znana, same rzeczy nie są znane".

Błąd, na którym mu zależy, to nie wiara w niewłaściwy symbol. To płytsze założenie, że za symbolem nic nie stoi, i poprzestanie na tym, co zewnętrzne. Jak fałdy tkaniny, które sugerują postać pod spodem, to, co zewnętrzne, jest realne, a nawet prawdziwe. Po prostu nie jest wszystkim, na co patrzysz.

Oto część, która czyni to osobistym. Kształt życia, twierdzi Troward, wynika z tego, w co dany człowiek naprawdę wierzy w kwestii mocy w centrum wszystkiego. Nie z credo, które recytuje w niedzielę, lecz z etapu, do którego naprawdę doszedł jego umysł.

Jeśli sądzi, że nic o tym nie można wiedzieć, jego wewnętrzny świat jest chaosem: wszystkie elementy tam są, znosząc się nawzajem. Jeśli wyczuwa, że istnieje jakaś rządząca moc, ale nie ma pojęcia o jej naturze, staje się ona czymś, czego trzeba się bać. Słowami Trowarda, "nieznane oznacza dla niego to, co przerażające", i traci siły, próbując to udobruchać.

To, czego ten drugi człowiek nigdy nie podejrzewa, to że moc, którą wciąż stara się udobruchać, wcale nie jest jego przeciwnikiem. Jest samym centrum jego własnego życia.

Co według Trowarda kształtuje charakter ludzkiego życia?

• Liczba dobrych uczynków, które spełnia codziennie
• To, co jego umysł naprawdę pojął o centrum✓Poprawna odpowiedź
• Zewnętrzne okoliczności, w jakich się urodził
• Credo, które formalnie wyznaje i którego broni

Troward oddziela formalną deklarację wiary od etapu, do którego naprawdę doszedł umysł; tylko ten drugi kształtuje życie. Człowiek może recytować właściwe słowa i mimo to żyć tak, jakby moc w centrum była obcym, którego należy się bać.

Więc co jest w centrum? Odpowiedź Trowarda to jedno słowo: Życie. Ale nie życie takie, jakie spotykasz u psa, drzewa czy u siebie. Ma na myśli życie, zanim stało się czymkolwiek konkretnym, wszystkie moce naraz, żadna z nich jeszcze.

Nazywa je "niepoznawalnym", po czym starannie wyjaśnia, co przez to rozumie: nie niepojętym, tylko nieanalizowalnym. Nie da się go rozłożyć na części, bo nie jest z nich zbudowane.

Jego porównaniem jest fizyk. Rozłóż materię wystarczająco daleko, a dojdziesz do energii, której nie da się już dalej rozłożyć. Naukowiec nie poddaje się w tym miejscu. Buduje na tym całą fizykę. Troward domaga się tego samego ruchu w odniesieniu do ducha: doprowadzić analizę do rzeczy, której nie da się podzielić, a potem traktować ją jako fundament, nie jako pustkę.

Centrum jest żywe, a Troward upiera się, że jest też inteligentne. Jego dowodem jest sam porządek natury. Nasza najlepsza nauka, mówi, jest tylko przekładem na słowa i liczby porządku, który istniał, zanim ktokolwiek go zauważył. Cokolwiek stworzyło ten porządek, nie może być mniej inteligentne niż umysły, które usiłują za nim nadążyć.

Potem dodaje prawo, którego będziesz potrzebować później. Atomy łączą się w cząsteczki, cząsteczki w tkanki, tkanki w narządy, narządy w człowieka. Na każdym etapie całość jest czymś więcej niż jej części: nowa, wyższa inteligencja należy do organizmu jako całości, nie do żadnego z jego fragmentów.

Twoje ciało to nie komitet głosujących komórek. To jedna żywa istota, obdarzona umysłem, którego komórki nie mają.

Z tego prawa wynika twierdzenie, na którym opiera się cała książka: moc w centrum jest responsywna, odpowiada.

Rozumowanie Trowarda przebiega tak: duch wie, a ponieważ duch jest ostatecznie wszystkim, co istnieje, to, co wie, jest nim samym. Dlatego jego niższe stopnie rozpoznają jego wyższe stopnie i odpowiadają na nie, tak jak części odpowiadają całości, do której należą. U człowieka to gromadzenie się posunęło się na tyle daleko, by stać się osobowością.

Dlatego może powiedzieć, że mniej zorganizowane życie wokół ciebie odpowiada na twoją myśl. Nie słucha obcego. Odpowiada bardziej kompletnemu stopniowi samego siebie. A ponieważ osobowa istota nie może powstać z czegoś bezosobowego, wnioskuje, że centrum również musi być z natury osobowe. Z worka nie da się wyjąć więcej, niż w nim jest.