Życie bezosobowe

Książka nie zaczyna się od argumentacji, opowieści ani przedmowy autora. Jej pierwsze słowa brzmią: «Mówię do ciebie, do osoby, która czyta».

Potem następuje seria portretów, każdy zaczyna się od słów «Do ciebie»: do tego, kto spędził długie lata, «biegając tam i z powrotem» przez książki i nauki, filozofię i religię, szukając «sam nie wiesz czego» — Prawdy, Szczęścia, Wolności, Boga. Do tego, czyja Dusza jest zmęczona i niemal pozbawiona nadziei.

Zwróć uwagę na kolejność. Głos najpierw opisuje ciebie i nic nie mówi o sobie. Zanim w końcu zapyta „Kim jestem?”, rozpoznanie już nastąpiło — i to celowo, bo odpowiedź działa tylko wtedy, gdy ktoś poczuł, że zwraca się właśnie do niego.

Jeden z tych portretów jest wyraźniejszy od pozostałych. To osoba, która niegdyś odnalazła Prawdę u wielkiego nauczyciela, «być może uznanej głowy jakiegoś Stowarzyszenia, Braterstwa czy Religii», tak mądrego i tak imponującego, że wydawał się Mistrzem.

Potem przyszło przebudzenie. Mistrz okazał się «ludzką osobowością, z wadami i słabościami, i sekretnymi grzechami, tak jak ty».

Książka się z niego nie naśmiewa. Przyznaje, że przez tego człowieka naprawdę przechodziły piękne nauki. Zawiodła nie nauka, lecz miejsce, w którym umieszczono Prawdę: wewnątrz kogoś innego. Każdy błysk ścigany na zewnątrz, jak mówi książka, gasł i «był tylko mirażem pustyni». Właśnie ten głód przychodzi zaspokoić głos.

Na początku książki, co ostatecznie odkrył poszukiwacz o nauczycielu, którego wziął za Mistrza?

• Był ludzką osobowością o wadach bardzo podobnych do wad samego poszukiwacza✓Poprawna odpowiedź
• Jego nauki od samego początku były fałszywe i bezwartościowe
• Nigdy nie chciał ani uczniów, ani własnego Stowarzyszenia
• W tajemnicy był JA JESTEM z książki, mówiącym w przebraniu

«Mistrz» był «ludzką osobowością, z wadami i słabościami… tak jak ty» — a jednak książka przyznaje, że przez niego przechodziły piękne nauki. Błędem było szukanie Prawdy w innej osobie, a nie to, że nauki były bezwartościowe.

Wtedy głos zadaje pytanie, które od dawna w tobie tkwi: kim jest ten, kto mówi «z tak pozornie wielką wiedzą i autorytetem»?

Odpowiedź to zawias całej książki: «JA JESTEM Tobą, tą częścią ciebie, która JEST i WIE». Nie istotą obok ciebie, nie posłańcem wysłanym do ciebie. Twoim własnym Ja, przemawiającym do reszty ciebie.

Czytaj z tą myślą, a gramatyka książki się zmienia. Każde „Ja” na stronie to ty w swojej najgłębszej warstwie; każde „ty” to ty taki, jakim zwykle się postrzegasz — wersja ze zmartwieniami, z półką książek przeczytanych do połowy i z opiniami. Cały tekst to jedna rozmowa wewnątrz jednej osoby, spisana po to, by cichsza strona w końcu mogła się odezwać.

Dlatego warto mieć jasność, kto tu nie mówi.

To nie Joseph Benner. Książka ukazała się po raz pierwszy bez nazwiska autora; jej wstęp podpisano tylko jako „Wydawca”, i nic w nim nie każe czcić człowieka, który ją spisał.

To też nie przewodnik duchowy dyktujący z jakiegoś innego planu — późniejsze rozdziały obszernie rozkładają ten pomysł na części. I nie Bóg zasiadający gdzieś ponad tobą, wydający rozkazy. Głos owszem nazywa siebie Bogiem, ale zawsze Bogiem, którego znajduje się wewnątrz, nigdy poza tobą.

Wyobraź sobie którąkolwiek z tych trzech postaci podczas lektury, a książka zamieni się w coś, czym nie jest: w obcego, który rości sobie władzę nad tobą.

W Życiu bezosobowym „Ja” zostaje przedstawione jako duchowy Mistrz, który podyktował przesłanie osobie je spisującej.

Fałsz✓Poprawna odpowiedź

Wstęp wydawcy mówi, że „Ja” to „Duch wewnętrzny, twoja własna Dusza, Ja Bezosobowe, prawdziwe Ty”. To własne Ja czytelnika, nie istota z zewnątrz — a książka dalej odrzuca duchowych Mistrzów jako zwykłe osobowości, takie jak każda inna.