Największa rzecz na świecie

Drummond zaczyna od najstarszego pytania, jakie istnieje — tego, które starożytni filozofowie nazywali summum bonum: czym jest najwyższe dobro? Mówi to wprost. "Masz przed sobą życie. Możesz je przeżyć tylko raz." Więc jaka jest ta jedna rzecz, o którą warto zabiegać ponad wszystko inne?

Przez wieki popularną odpowiedzią w religii była wiara. Wierz właściwie, a reszta przyjdzie sama. Drummond, człowiek pobożny mówiący do pobożnych ludzi, odpowiada wprost: "Otóż nie mamy racji."

Nie popisuje się przy tym. Wskazuje na wyrok zapisany już w trzynastym rozdziale Pierwszego Listu Pawła do Koryntian, gdzie wiara, nadzieja i miłość stoją obok siebie, a jedna z nich zostaje wybrana: "Największa z nich jest miłość."

Mógłbyś podejrzewać, że Paweł na chwilę po prostu zapomniał o wierze. Drummond zamyka tę furtkę. Wcześniej, w tym samym rozdziale, Paweł napisał: "Gdybym miał wszelką wiarę, tak iżbym góry przenosił, a miłości bym nie miał, byłbym niczym." Miał wiarę jak na dłoni, zważył ją i podjął decyzję.

To też nie jest człowiek, który chwali swoją mocną stronę. Ludzie zwykle polecają to, w czym już są dobrzy, a miłość nie była darem Pawła. Ręka, która napisała tę linię, przypomina Drummond, "kiedy poznajemy ją po raz pierwszy, jest splamiona krwią": Paweł zaczynał jako prześladowca.

I nie jest sam. Piotr pisze "Nade wszystko miejcie wytrwałą miłość jedni ku drugim", a Jan idzie jeszcze dalej: "Bóg jest miłością." To nie przeoczenie ani stronniczość. To wyrok pierwszych wielkich pisarzy tej tradycji.

Dlaczego Drummond zaznacza, że miłość nie była mocną stroną Pawła?

• Żeby zasugerować, że Paweł prywatnie cenił wiarę wyżej niż miłość
• Żeby dowieść, że miłości można się nauczyć dopiero późno w życiu
• Żeby pokazać, że Paweł nie polecał po prostu swojego własnego naturalnego daru✓Poprawna odpowiedź
• Żeby ostrzec, że listy Pawła należy czytać z nieufnością

Ludzie chwalą to, w czym już celują, więc wyrok na korzyść miłości wydany przez byłego prześladowcę waży więcej, nie mniej. Drummond wspomina wprawdzie, że czułość Pawła dojrzewała z wiekiem, ale jego punkt widzenia jest tu taki, że tej hierarchii nie da się złożyć na karb osobistego uprzedzenia.

Paweł formułuje drugie stwierdzenie, które Drummond każe traktować poważnie: "Miłość jest wypełnieniem Prawa."

Wyobraź sobie religijny świat, w którym żył Paweł. Ludzie zarabiali sobie na niebo, przestrzegając Dziesięciu Przykazań oraz, jak mówi Drummond, "stu dziesięciu innych przykazań, które z nich wytworzyli." Każda nowa sytuacja wymagała nowej zasady, a każda zasada — wyjaśnienia.

Chrystus, w parafrazie Drummonda, oferuje krótszą drogę: zrób jedną rzecz, a wypełnisz tamte sto dziesięć, nawet o nich nie myśląc. "Jeśli kochasz, nieświadomie wypełnisz całe Prawo." Miłość nie jest kolejną pozycją na liście. Jest zasadą wypełniania wszystkich zasad.

Drummond testuje to twierdzenie, przechodząc przez przykazania jedno po drugim, a efekt jest niemal komiczny.

Powiedz mężczyźnie, który kocha swojego bliźniego, żeby go nie okradał, a go obrazisz: jak mógłby okraść kogoś, kogo kocha? Ostrzeganie go, żeby nie okłamywał tego bliźniego, jest zbędne. Nakłanianie go, żeby nie pożądał rzeczy bliźniego, jest bezcelowe, bo wolałby, żeby miał je bliźni, niż on sam.

To samo dotyczy Boga. Nikt, kto kocha, nie potrzebuje nakazu, by zachować jeden dzień na siedem dla tego, kogo kocha; sam by się z tego cieszył. Zwróć uwagę, co to oznacza, a czego nie. Miłość nie znosi przykazań ani nie obniża standardu. Sprawia, że zakazy stają się zbędne, bo osoba, która kocha, już chce tego, co one chronią.

Drummond naucza, że skoro miłość wypełnia Prawo, kochająca osoba może odłożyć przykazania na bok.

Fałsz✓Poprawna odpowiedź

Wypełnianie jest przeciwieństwem odrzucania: osoba, która kocha, przestrzega każdego przykazania, tylko bez potrzeby, by jej o tym przypominać. To, co znika, to lista przypomnień, a nie sam standard.