Bhakti-joga

Vivekananda nie owija w bawełnę. Bhakti-joga, mówi, to autentyczne poszukiwanie Boga – poszukiwanie, które zaczyna się, trwa i kończy w miłości. Miłość nie jest nagrodą, którą dostajesz na mecie, ani paliwem, które spalasz, żeby tam dotrzeć. Jest drogą, wędrówką i przybyciem.

Swoją definicję zapożycza od Narady, dawnego mistrza aforyzmów o oddaniu: bhakti to intensywna miłość do Boga. Potem pada stwierdzenie, które pokazuje, jak poważnie to traktuje. Jedna jedyna chwila szaleństwa tej miłości, pisze, przynosi wieczną wolność.

Narada dodaje, jak taka osoba wygląda z zewnątrz. Kocha wszystkich i nikogo nie nienawidzi, i jest na zawsze spełniona. Zapamiętaj ten opis, bo reszta rozdziału sprawdza każdy rodzaj oddania właśnie w odniesieniu do niego.

Większość metod duchowych to narzędzia. Praca rytualna (karma) wykonywana jest, by zdobyć wynik; dyscypliny jogi ćwiczy się, by osiągnąć pewien stan. Bierzesz narzędzie, a kiedy praca jest skończona, odkładasz je.

Narada stawia bhakti ponad oboma właśnie z tego powodu. One są nakierowane na jakiś przedmiot, podczas gdy bhakti "jest swoim własnym owocem, swoim własnym środkiem i swoim własnym celem". Nie kochasz Boga, żeby zdobyć coś innego. Kochanie to już jest to, czego szukasz.

Dlatego tej miłości nie da się sprowadzić do żadnej ziemskiej korzyści. Pomyśl o kimś, kto jest miły dla przyjaciela tylko dopóki ten przyjaciel jest przydatny: cokolwiek to jest, trudno by to nazwać miłością. Tu obowiązuje ta sama próba, tylko surowsza. Dopóki światowe pragnienia rządzą sercem, mówi Narada, taka miłość po prostu nie przychodzi.

Dlaczego Narada stawia bhakti ponad pracą rytualną i jogą?

• To jedyna droga, którą pisma otwarcie aprobują
• Przynosi większe nagrody w tym życiu i w następnym
• Jest swoim własnym środkiem i celem, a nie narzędziem do osiągania wyników✓Poprawna odpowiedź
• Działa szybciej, bo emocje są silniejsze niż myśli

Karma i joga są nakierowane na przedmiot poza nimi samymi; bhakti jest swoim własnym owocem. Książka rzeczywiście nazywa bhakti najłatwiejszą i najbardziej naturalną drogą, ale hierarchia Narady opiera się na tym, że miłość nie potrzebuje żadnego dalszego celu, a nie na szybkości czy nagrodach.

Jak dotąd mogłoby to brzmieć jak opis dowolnego silnego uczucia. Vivekananda zamyka te drzwi, zadając bezpośrednie pytanie: miłość – do kogo? Do Pana, odpowiada, i do nikogo innego. Miłość do jakiejkolwiek innej istoty, choćby wielkiej, nie jest bhakti.

Jego powód jest taki, że każda stworzona rzecz, "od Brahmy po kępkę trawy", uwięziona jest w narodzinach, śmierci i zmianie. Serce przywiązane do tego jest przywiązane do czegoś, co nie stoi w miejscu.

Komentatorzy wyrażają tę samą myśl za pomocą jednego sanskryckiego słowa oznaczającego oddanie, anurakti. Odczytują je jako przywiązanie, które przychodzi po poznaniu: miłość, która rośnie, gdy ktoś zrozumie coś z natury i chwały Boga. Bez tego poznania, mówią, ślepe przywiązanie do żony czy dzieci też liczyłoby się jako bhakti. Nie liczy się. Sama intensywność nie tworzy oddania.

A jednak książka nie prosi o bladą, grzeczną miłość. Najlepsza definicja ze wszystkich, mówi Vivekananda, należy do Prahlady, chłopca-świętego, którego nazywa królem wielbicieli, i jest to zdumiewająca modlitwa.

Prahlada patrzy na zwykłego człowieka, który goni za przyjemnościami zmysłów, i zauważa, jak nieśmiertelne jest to pragnienie. Nigdy się nie męczy. Wraca każdego ranka. I prosi, żeby dokładnie taka miłość, skierowana ku Bogu, nigdy nie uciekła mu z serca.

To jest wzór: nie uczucie, jakie ludzie mają w kościele w dobry dzień, ale głód, jaki ludzie mają wobec rzeczy, tylko z innym celem. Ten sam uparty pociąg, który każe człowiekowi sięgać po to, czego pragnie, jest surowcem. Bhakti nie prosi o zaprzestanie pragnień. Prosi o pragnienie jedynej rzeczy, która nie przemija.

Według definicji z książki każde intensywne i bezinteresowne przywiązanie, na przykład miłość rodzica do dziecka, już liczy się jako bhakti.

Fałsz✓Poprawna odpowiedź

Komentatorzy mówią wprost, że gdyby tak było, ślepe przywiązanie do żony czy dzieci też byłoby bhakti. Oddanie to miłość skierowana ku Bogu i wyrastająca z pewnego zrozumienia Jego natury; sama intensywność nie wystarcza.