Where the Money Grows

Zanim pojawi się choć jeden makler czy bankier, Garrett uczy cię czytać wszystkich, którzy przyjdą później. Ludzie z Wall Street, mówi, nie są osobnym gatunkiem: „Poza tym, że uprawiają rzemiosło pieniądza dziwnymi, trójostrymi narzędziami, ludzie Wall Street są jak wszyscy inni ludzie.”

To zdanie po cichu odkłada na bok dwa zwyczajowe sposoby patrzenia na Wall Street: jako na jaskinię geniuszy albo jaskinię złodziei. To, co dziwne, to narzędzia, nie ludzie, którzy je trzymają.

Więc kiedy spekulant na tych stronach robi coś absurdalnego, oprzyj się wygodnej myśli, że tobie nigdy by się to nie przytrafiło. Jest taki jak wszyscy inni gdziekolwiek indziej, a to obejmuje też osobę, która o nim czyta.

Słowo Garretta na to, co przydarza się tym zwyczajnym ludziom, to załamanie. Jego deklarowanym celem jest pokazanie, jak znajome złudzenia wyginają się, przechodząc przez soczewkę Wall Street.

Włóż prosty patyk do szklanki z wodą, a na powierzchni będzie wyglądał na złamany. Z patykiem nic się nie stało; to woda ugięła światło. Złudzenia Garretta działają tak samo. Nadzieja, przyzwyczajenie, lęk przed pechem, chęć wierzenia, że ktoś gdzieś wie: to wspólne dla wszystkich. Przepuść to przez miejsce, gdzie pieniądze zmieniają właściciela co minutę, i wychodzi to krzywe i egzotyczne.

Dodaje cichszy, drugi punkt. Umysł giełdy może zostać ukształtowany przez materiał, na którym pracuje. Zajmuj się cenami cały dzień, a ceny zaczną zajmować się tobą.

We wstępie, co Garrett ma na myśli, mówiąc, że znajome złudzenia załamują się na soczewce Wall Street?

• Gazety wypaczają prawdę o Wall Street, zanim zobaczy ją publiczność
• Maklerzy celowo zniekształcają ceny, żeby zaszczepić złudzenia u swoich klientów
• Wall Street rodzi nowe złudzenia, które nie istnieją nigdzie indziej w życiu
• Zwyczajne ludzkie złudzenia wyglądają dziwnie, gdy wyginają się przez rzemiosło pieniądza✓Poprawna odpowiedź

Złudzenia są tymi znajomymi; tylko medium pieniądza wygina je w dziwne kształty. Pierwsza opcja to właśnie odczytanie, z którym Garrett polemizuje: gdyby Wall Street miała własne złudzenia, jej ludzie nie byliby jak wszyscy inni.

Książka z wilkiem i manipulatorem w środku zdaje się obiecywać jedno z dwóch: demaskację oszustów albo cichą wskazówkę, jak wygrywają wtajemniczeni. Garrett nie daje ani jednego, ani drugiego. Nikt na tych stronach nie zostaje zdemaskowany i nikt nie dostaje gotowego systemu.

To, co oferuje w zamian, to metoda: „Sekret rozumienia to spojrzenie z ich punktu widzenia.” Celem jest zrozumienie, nie wyrok.

Jeden drobny szczegół pasuje do tego ducha. Zeskanowany egzemplarz, z którego korzysta ten kurs, ma ekslibris Franka A. Vanderlipa, który kierował National City Bank, gdy książka się ukazała. Urzędujący prezes banku trzymał na swojej półce książkę z rozdziałem zatytułowanym „Prezes banku”.

Spojrzenie z czyjegoś punktu widzenia jest trudniejsze niż osądzanie go i kosztuje więcej. Osąd pozwala ci zostać po drugiej stronie szyby. Punkt widzenia wciąga cię do wody razem z nim.

Oto próba. Kiedy postać w tej książce wierzy w coś głupiego na temat pieniędzy, zapytaj, co widziała w tamtej chwili, że wydało jej się to sensowne. Zwykle da się w tym znaleźć coś znajomego z własnego doświadczenia: zaufanie pewnemu głosowi, powtarzanie rytuału, bo raz zadziałał, przyjęcie passy szczęścia za prezent.

To niewygodna krawędź tezy Garretta. Jeśli ludzie z Wall Street są zwyczajni, to nikt nie jest z tego wyłączony — łącznie z tobą. Te same złudzenia czekają wszędzie tam, gdzie na stole leżą pieniądze, także na stole w kuchni.

Według wstępu Garretta złudzenia spekulanta z Wall Street są zrobione dokładnie z tej samej materii co złudzenia ludzi gdziekolwiek indziej.

Prawda✓Poprawna odpowiedź

Prawda, i mówi to wprost: wszędzie złudzenia życia są z tej samej czystej materii. To, co zmienia się z miejsca na miejsce, to tylko sposób ich załamania, a nie to, z czego są zrobione.